1. insanı incidən ən böyük şey keçmişdir, məncə. Bəzən yaşanılanlar insanı hər şeydən soyudur. Nifrətim çox böyükdür keçmişimdə yara olan insanlara. Məndə açdıqları boşluqları doldurmağa yer axtaranda daha çox böyüyür o hiss. Qəlbim durduq yerə tez-tez atır yadıma düşən bir hadisədə. Bəzi məkanların yanından keçəndə insan dayanır bir anlıq və o yerə baxır, ən dərinində bir şey sızıldayır o an. Səbəbsiz deyil. Səbəbi o anki bizik. O anki bizim xoşbəxtliyimiz, hətta pis əhvalımızdır. insan hər zaman özü üçün darıxır həyatda, mən buna inanıram. Ona görə kinim yoxdur qəlbimdə keçmişimdəki nankorlara, qəlbsizlərə. Çünki mən onlarda itirdiyim özümü özləyirəm, nifrətim də bundandır. Bəlkə bir gün mənim üçün unudarlar hər şeyi, bulanıqlar, çıxıb gedər hisslərimdən. Bəlkə bir gün mən də xatırlamaram, sadəcə xatirələr qalar.

Nəçə-nəçə soyuq qəlblərdə axtaracaqlar istiliyimi, lakin donmaqdır son liman onlar üçün. Mən isə çoxdan özümə ev olmağı öyrənmişəm.